امروز در مراسمی که به مناسبت تجلیل از بازنشستگان و مدیران عامل سه دهه گذشته ی خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) برگزار شد شرکت کردم. صحنه های غرور انگیز و به یاد ماندنی در این گردهمایی اعضای خانواده بزرگ ایرنا که با تدبیر و حسن انتخاب علی اکبر جوانفکر مدیرعامل کنونی محقق شد، خلق گردید.
                 شریف سالخورده بود، "کمال خرازی" بود، "حسین نصیری" هم، "فریدون وردی نژاد"، "احمد خادم المله"، همه بودند و همه ی حرف ها زده شد. یاد مدیران و سردبیران و خبرنگاران گذشته و درگذشتگان از ایرنا، از مسعود مشایخی گرفته تا احمد بورقانی و دیگران و شهدای بزرگ ایرنا، گرامی داشته شد، از خاطرات تلخ و شیرین سی سال گذشته و دید و بازدیدهای دوستانه، محبت آمیز و به دور از ریا و تظاهر، که بی شک در کمتر مجموعه ی خبری و فرهنگی در کشور می توان شاهد بود و خاطرات بار دیگر زنده شد.
                 مدیران عامل پیشین با گرایش های اصلاح طلبی و اصولگرائی، همگی حضور داشتند. الحق و الانصاف مجلس گرم و به یاد ماندنی بود. هر یک از مدعوین و مدیران عامل در سخنان کوتاه از زاویه و نگاهی به بیان دیدگاههای خود در ارتباط با نقش و اهمیت ایرنا در عرصه خبری و رسانه ای کشور و منطقه و جهان، پرداختند و از گذشته و تلاش های بی توقع و بی ادعا و خاطرات نوستالوژیک گفتند اما آنچه بیش از هر چیز جلب نظر می کرد اشتراک همگی سخنرانان در دو موضوع اصلی بود. ۱- توجه به ظرفیت ها و سرمایه های انسانی و تخصصی نایاب ایرنا و ضرورت عدم غفلت از این ذخیره های با تجربه و به بار نشسته ۲- تاکید بر ملی بودن و حرفه ای بودن ایرنا به عنوان یک رسانه ملی و لزوم توجه به این امر سرنوشت ساز و ضرورت بهره مندی از این ظرفیت موجود انسانی و تخصصی و کم یاب در جهت منافع ملی کشور.
                ضرورت برنامه ریزی و تشکیل کمیته ای برای ثبت خاطرات خبرنگاران وعکاسان ایرنا در طول سالهای پس از انقلاب، پرهیز از تجربه گریزی و غفلت از ظرفیت و تجارب بازنشستگان به بهانه ی جوانگرایی که اتفاقا این عبارت در سخنان یکی از مدیران عامل نزدیک به دولت کنونی توجهات را به خود جلب کرد، و برنامه ریزی برای تلفیق تجربه و جوانگرایی در ایرنا، همچنین استفاده از تجارب بازنسشتگان ایرنا در ارتباط با برون سپاری بخش هایی از ماموریت ها و فعالیت های ایرنا، از سویی ضرورت احترام به ریشه ها به منظور شادابی شاخه ها، و نهایتا بهره گیری از این ظرفیت بالقوه و بالفعل، در اطاق های فکر ایرنا همانند همان تجربه هایی که خبرگزاریهای بزرگ جهانی به آن عمل می کنند از دیگر مباحث ارزشمند در این جلسه ی پر ثمر بود.
                در خاتمه ی این یادداشت کوتاه خواستم به دست اندرکاران برگزاری این برنامه خسته نباشید و دست مریزاد بگویم و خاطرنشان سازم که استمرار چنین گردهمایی هایی قطعا ثمرات و برکاتی ماندگار داشته و زمینه ی تثبیت دوباره ی جایگاه ایرنا به عنوان یک رسانه ی ملی و قدرتمند را فراهم خواهد کرد. هنگامیکه ایرنایی های ۳۰ سال گذشته بدون خط کشی سیاسی و تنها در چارچوب های حرفه ای گرد هم می آیند، تازه انسان متوجه سرمایه های هنگفت و بالقوه و ظرفیت های بالای خبری و حرفه ای در کشور می گردد که متاسفانه در برهه های به دلیل عدم شناخت، بی توجهی و غفلت، متروک مانده و از ظرفیت های سرشار و نیروهای زبده، تحصلیکرده و کاربلد این نهاد مهم خبری کشور بهره لازم برده نشده و چه بسا به آنان جفا نیز شده است.
                به هر صورت بار دیگر خداقوت عرض کرده و آرزو ایرنایی قوی برای ایران عزیز می نمایم. به امید آنکه در آینده نزدیک هر ایرنایی، همانند گذشته های نه چندان دور،  به ایرنایی بودن خود افتخار نماید.            


 

نوشته شده توسط خودم در سه شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1389 ساعت 20:41 موضوع سياسي | لینک ثابت